Is Nederlandse private equity zijn edge kwijt?
Nederlandse PE-partijen lijken meer bezig met het vermijden van risico’s dan met het creëren van waarde.
De Nederlandse PE-sector lijkt de laatste jaren wel erg comfortabel geworden. Terwijl de wereld in hoog tempo verandert door geopolitieke spanningen, inflatie en stijgende rentes, kiezen Nederlandse PE-huizen vooral voor veiligheid. Het lijkt vooral risicobeheersing wat de klok slaat, zichtbaar in meerderheidsbelangen, strak eigenaarschap, lage entry leverage en dichtbij huis investeren. Begrijpelijk, maar ook kostbaar.
Nederland loopt ondertussen qua rendement flink achter. Dat is geen detail uit de marge, dat is een signaal. En wie goed kijkt, ziet het patroon: de drang naar voorspelbaarheid laat weinig ruimte over voor outperformance.
Nederlandse PE-partijen lijken meer bezig met het vermijden van risico’s dan met het creëren van waarde. Terwijl internationale spelers durven door te pakken, trapt de Nederlandse sector juist op de rem. Waar elders risico bewust wordt ingezet om vooruitgang te boeken, wordt hier vooral geprobeerd de onzekerheid weg te modelleren in Excel. De vraag is niet meer óf dat zichtbaar wordt in het rendement, dat is het al. De actuele vraag is: hoe lang blijven Nederlandse partijen zichzelf wijsmaken dat voorzichtigheid een strategie is, en niet juist een beperking?
De reflex is overal zichtbaar:
• Een deel van de upside opofferen door alle risico’s te willen uitsluiten.
• Hands-on eigenaarschap dat soms meer weg heeft van micromanagement dan van waardecreatie.
• In vertrouwde sectoren blijven omdat ‘het daar werkt’.
• Duitsland als veilige buitenlandse speeltuin omdat het bekend terrein is
• Entry leverage van 42 procent: op papier verstandig, maar in een markt waar kapitaal juist ruimte geeft voor groei voelt het als een gemiste kans.
De rode draad is pijnlijk duidelijk: Nederland kiest liever voor het voorkomen van teleurstellingen dan voor het realiseren van uitzonderlijke successen. En de cijfers liegen er niet om: slechts 36 procent van de exits tikt een IRR van meer dan 20 procent aan, terwijl internationaal de helft van de deals die grens doorbreekt. Dat is geen nuanceverschil, maar een wake-up call. Controle kan rust geven, maar rust maakt niemand kampioen.
De realiteit is simpel: beter presteren vraagt nu eenmaal om momenten van lef. Als je elk risico uit een deal probeert te masseren, masseer je óók de rendementspieken eruit. De echte vraag is daarom best confronterend: Heeft Nederlandse private equity risico’s beheerst, of vooral ambities ingeperkt?
Wil je meer lezen over de cijfers, trends, tegenstellingen lees dan het Private Equity Rapport Nederland 2026 van Forvis Mazars in Nederland. Eén ding staat vast: wie vasthoudt aan absolute zekerheid, levert gegarandeerd rendement in. En dat is misschien wel het grootste risico van allemaal.
Aron de Jong leidt de Deals & Financing praktijk van Forvis Mazars in Nederland.
